Zosia i zagubiony miś
Wieczorem, kiedy w domu zapala się już tylko jedna lampa, Zosia zorientowała się, że misia nie ma.
Misia nie było na łóżku. Nie było go pod kocem ani na parapecie. Nie było go nawet w koszu z klockami, gdzie miś czasem siadał, żeby popilnować porządku.
- Poszukamy - powiedział tata. - Dom jest mały. Miś nie mógł wyjść na dwór.
Ale wieczorem dom wcale nie jest mały. Wieczorem dom robi się większy, bo do każdego pokoju trzeba wejść dwa razy: raz oczami i raz odwagą.
Zosia wzięła latarkę.
Pierwsza była kuchnia. W kuchni pachniało herbatą, a na stole leżała łyżeczka, która nie umiała się doczekać rana. Misia nie było.
- Może poszedł do łazienki - powiedziała Zosia. - On lubi, jak szumi woda.
W łazience było cicho i chłodno. Lustro pokazało Zosi kogoś z latarką i bardzo poważną miną. Zosia pokazała lustru minę jeszcze poważniejszą, na wszelki wypadek.
Misia nie było.
W korytarzu zrobiło się nieprzyjemnie. Korytarz wieczorem zawsze udaje dłuższy, niż jest.
- Tato - powiedziała Zosia ciszej niż zwykle. - A jeśli on się zgubił na zawsze?
Tata usiadł na podłodze, tak żeby być tego samego wzrostu.
- Rzeczy, które kochamy, gubią się tylko na chwilę - powiedział. - Czasem ta chwila jest długa. Ale i tak jest chwilą.
Poszli razem do pokoju. Zosia świeciła latarką pod łóżko, za zasłonę i do szafy, gdzie stały buty ustawione parami jak na zdjęciu klasowym.
I wtedy latarka zatrzymała się na fotelu.
Na fotelu leżał koc. Koc leżał tak, jakby ktoś pod nim spał. Zosia podeszła bardzo powoli i uniosła róg.
Miś.
Miś leżał zwinięty, z jednym uchem przygniecionym, i wyglądał na kogoś, kto wcale się nie zgubił, tylko znalazł dobre miejsce i nikomu nie powiedział.
- Byłeś tu cały czas - powiedziała Zosia i przytuliła go mocno.
Miś nic nie odpowiedział, bo misie mówią inaczej. Miś po prostu był ciepły.
Wracali do łóżka we troje: Zosia, miś i latarka. Latarka zgasła pierwsza.
- Jutro poszukamy czegoś jeszcze? - zapytała Zosia przez sen.
- Jutro poszukamy śniadania - powiedział tata. - Ono zawsze jest w kuchni.
I wtedy w domu zrobiło się mniejsze. Tak jak powinno być wieczorem, kiedy wszyscy są już na swoim miejscu.
Dobranoc, Zosiu.

