Szeleszczący skarb
Jeż Kropka obudziła się rano i od razu wiedziała, że czegoś brakuje.
Nie brakowało jej jabłka, bo jabłko leżało obok. Nie brakowało jej kocyka z mchu, bo kocyk był na swoim miejscu. Brakowało jej dźwięku.
Kropka zawsze budziła się z jednym szelestem. Takim własnym. Kiedy się przeciągała, jej kolce robiły "szszsz", a ona wiedziała, że to ona.
Tego ranka nie zrobiły nic.
- Zgubiłam swój szelest - powiedziała Kropka. - Trzeba go poszukać.
Ruszyła ścieżką w stronę starego buka. Pod bukiem zawsze leżały liście, a liście wiedzą dużo o szeleszczeniu.
- Przepraszam - powiedziała Kropka. - Czy nie widziałyście mojego dźwięku?
Liście nie odpowiedziały słowami. Odpowiedziały tak, jak umieją.
Przerwa na zabawę: zaszeleść jak liście- To ładny dźwięk - powiedziała Kropka. - Ale to nie mój.
Poszła dalej, aż doszła do polany. Nad polaną wisiała jedna chmura, mała i nadęta jak ktoś, kto zaraz coś powie. Chmura powiedziała to deszczem.
Przerwa na zabawę: zrób deszcz nad polanąKropka stanęła w deszczu i słuchała bardzo uważnie. Deszcz robił "tsss, tsss" na kamieniach i "tup, tup" na wielkim liściu łopianu.
- Też nie mój - westchnęła Kropka. - Ale prawie.
Na skraju polany rósł mech. Mech nie robi żadnego dźwięku, więc Kropka prawie go minęła. Prawie.
- Czekaj - powiedziała. - Ty nic nie mówisz, ale coś czuję.
Położyła się na mchu. Mech był miękki jak wtedy, gdy ktoś bardzo delikatnie kładzie rękę na plecach.
Przerwa na zabawę: pogłaszcz mechI wtedy Kropka się przeciągnęła. Tak zwyczajnie, jak przeciąga się każdy jeż, któremu jest dobrze.
Jej kolce zrobiły "szszsz".
- Jest! - krzyknęła Kropka i aż podskoczyła. - Wcale go nie zgubiłam. On był schowany pod pośpiechem.
Wróciła do domu długą drogą, bo krótkie drogi są dobre, kiedy się śpieszysz, a ona się już nie śpieszyła. Po drodze zebrała wszystkie dźwięki, które usłyszała, i schowała je do woreczka.
Kiedy doszła pod swój buk, wysypała je naraz.
Przerwa na zabawę: zagraj wszystkim, co maszTo był skarb. Szeleszczący skarb.
A wieczorem Kropka zasnęła cicho, bo skarby najlepiej śpią obok tego, kto je znalazł.

