Opowieści · Podstawowe

Sensoryczne3-6 lat9 minPosłuchaj teraz

Szeleszczący skarb

Słuchowisko sensoryczne z zestawem Pareli Box

Jeż Kropka zgubiła dźwięk i szuka go w całym lesie. Historia z przerwami na działanie: dziecko potrząsa, szeleści i szuka razem z bohaterką.

Nagranie w przygotowaniu. Pełny tekst tej historii jest poniżej - można ją przeczytać dziecku już teraz.

Co przygotować

Akcesoria z zestawu Pareli Box. Historia sama mówi, kiedy po nie sięgnąć, i robi przerwę na działanie.

woreczek szeleszczącygrzechotkamiękka tkaninakartka papieru
Scenariusz zabawy dla dorosłego

Przed słuchaniem połóżcie przed dzieckiem trzy rzeczy z zestawu: woreczek szeleszczący, grzechotkę i miękką tkaninę. Nic więcej nie trzeba przygotowywać.

Nagranie samo mówi, kiedy po nie sięgnąć, i robi przerwę. Jeśli dziecko chce powtórzyć fragment, zatrzymajcie odtwarzanie - historia na to czeka.

1. "Zaszeleść jak liście" - woreczek szeleszczący, kilka sekund. 2. "Deszcz nad polaną" - grzechotka, wolno i cicho. 3. "Pogłaszcz mech" - miękka tkanina, dłonią i policzkiem. 4. "Znalazłeś skarb" - wszystkie trzy naraz, głośno.

Po historii można zapytać: który dźwięk był najprzyjemniejszy? A który najgłośniejszy?

Do czytania na głos

Szeleszczący skarb

Jeż Kropka obudziła się rano i od razu wiedziała, że czegoś brakuje.

Nie brakowało jej jabłka, bo jabłko leżało obok. Nie brakowało jej kocyka z mchu, bo kocyk był na swoim miejscu. Brakowało jej dźwięku.

Kropka zawsze budziła się z jednym szelestem. Takim własnym. Kiedy się przeciągała, jej kolce robiły "szszsz", a ona wiedziała, że to ona.

Tego ranka nie zrobiły nic.

- Zgubiłam swój szelest - powiedziała Kropka. - Trzeba go poszukać.

Ruszyła ścieżką w stronę starego buka. Pod bukiem zawsze leżały liście, a liście wiedzą dużo o szeleszczeniu.

- Przepraszam - powiedziała Kropka. - Czy nie widziałyście mojego dźwięku?

Liście nie odpowiedziały słowami. Odpowiedziały tak, jak umieją.

Przerwa na zabawę: zaszeleść jak liście

- To ładny dźwięk - powiedziała Kropka. - Ale to nie mój.

Poszła dalej, aż doszła do polany. Nad polaną wisiała jedna chmura, mała i nadęta jak ktoś, kto zaraz coś powie. Chmura powiedziała to deszczem.

Przerwa na zabawę: zrób deszcz nad polaną

Kropka stanęła w deszczu i słuchała bardzo uważnie. Deszcz robił "tsss, tsss" na kamieniach i "tup, tup" na wielkim liściu łopianu.

- Też nie mój - westchnęła Kropka. - Ale prawie.

Na skraju polany rósł mech. Mech nie robi żadnego dźwięku, więc Kropka prawie go minęła. Prawie.

- Czekaj - powiedziała. - Ty nic nie mówisz, ale coś czuję.

Położyła się na mchu. Mech był miękki jak wtedy, gdy ktoś bardzo delikatnie kładzie rękę na plecach.

Przerwa na zabawę: pogłaszcz mech

I wtedy Kropka się przeciągnęła. Tak zwyczajnie, jak przeciąga się każdy jeż, któremu jest dobrze.

Jej kolce zrobiły "szszsz".

- Jest! - krzyknęła Kropka i aż podskoczyła. - Wcale go nie zgubiłam. On był schowany pod pośpiechem.

Wróciła do domu długą drogą, bo krótkie drogi są dobre, kiedy się śpieszysz, a ona się już nie śpieszyła. Po drodze zebrała wszystkie dźwięki, które usłyszała, i schowała je do woreczka.

Kiedy doszła pod swój buk, wysypała je naraz.

Przerwa na zabawę: zagraj wszystkim, co masz

To był skarb. Szeleszczący skarb.

A wieczorem Kropka zasnęła cicho, bo skarby najlepiej śpią obok tego, kto je znalazł.

Tekst: Zespół Pareli. Kopiowanie i publiczne odtwarzanie wymaga naszej zgody.