Opowieści · Podstawowe

Podstawowe3-7 lat7 minPosłuchaj teraz

Noc w domku na drzewie

Trzy oddechy przed snem

Sowa nie może zasnąć, więc Borsuk uczy ją trzech oddechów. Spokojna opowieść na wieczór, z rytuałem, który dziecko może powtórzyć w łóżku.

Nagranie w przygotowaniu. Pełny tekst tej historii jest poniżej - można ją przeczytać dziecku już teraz.
Do czytania na głos

Noc w domku na drzewie

Kiedy słońce schowało się za sadem, w domku na drzewie zapaliło się małe światło.

To była latarka Borsuka. Borsuk mieszkał w tym domku od trzech lat i o zasypianiu wiedział prawie wszystko. Miał koc w kratkę, kubek z wyszczerbionym uchem i półkę, na której stały same spokojne rzeczy.

- Dobry wieczór - powiedziała Sowa i usiadła na gałęzi tuż przy oknie. - Znowu nie mogę spać.

- To dobrze, że przyszłaś - odpowiedział Borsuk. - Wejdź, herbata jest jeszcze ciepła.

Sowa weszła i usiadła na poduszce. Poduszka była miękka, ale Sowa wcale nie zrobiła się przez to senna. W środku miała za dużo dnia. Miała tam jeszcze poranny wiatr, dwie kłótnie wróbli, zapach mokrych liści i wszystko, co zobaczyła z góry.

- Dzień mi się nie mieści - powiedziała.

- To normalne - powiedział Borsuk. - Dzień zawsze jest trochę za duży. Trzeba mu pomóc się złożyć.

Borsuk postawił kubek na parapecie i usiadł obok.

- Zrobimy trzy oddechy - powiedział. - Pierwszy jest dla nóg.

Sowa wciągnęła powietrze i wypuściła je powoli. Poczuła, jak jej pazurki puszczają gałąź, którą wciąż ściskały, choć gałęzi już dawno tam nie było.

- Drugi jest dla skrzydeł - powiedział Borsuk.

Sowa wciągnęła powietrze jeszcze raz. Wypuszczała je tak długo, aż skrzydła zrobiły się ciężkie i same ułożyły się wzdłuż boków.

- A trzeci? - zapytała cicho.

- Trzeci jest dla środka - powiedział Borsuk. - Ten trwa najdłużej.

Sowa wciągnęła powietrze i tym razem nie spieszyła się wcale. Wypuszczała je powoli, jak ktoś, kto rozwija długą wstążkę. W środku zrobiło się miejsce. Poranny wiatr wyszedł przez okno. Kłótnie wróbli poszły spać na swoje drzewo. Mokre liście zostały, bo pachniały ładnie.

Za oknem było już zupełnie ciemno. W ciemności rzeczy stają się mniejsze i bliższe. Domek na drzewie skrzypnął raz, tak jak skrzypią wszystkie drewniane domy, kiedy układają się do snu.

- Borsuku - powiedziała Sowa. - A jutro?

- Jutro przyjdzie samo - powiedział Borsuk. - Nie trzeba go pilnować przez całą noc.

Sowa zamknęła jedno oko. Potem drugie. Latarka świeciła coraz słabiej, bo Borsuk przykręcał ją powolutku, żeby ciemność przyszła po cichu, a nie na raz.

Na dole spał sad. Spały jabłka, które jeszcze nie spadły. Spała ścieżka, po której nikt teraz nie szedł. Spał kamień przy furtce, choć kamienie śpią zawsze, więc trudno powiedzieć, kiedy zaczęły.

W domku na drzewie zrobiło się cicho.

A trzeci oddech trwał najdłużej.

Tekst: Zespół Pareli. Kopiowanie i publiczne odtwarzanie wymaga naszej zgody.